Media Społecznościowe

© Copyright 2019. Piksel - pracownia reklamy. All rights reserved.

W kilku słowach o tym co robimy

Polskie Stowarzyszenie Łucznictwa Tradycyjnego powstało 11 maja 2011 roku z inicjatywy grupy zapalonych łuczników, których przekonał do wspólnego działania Piotr Gonet, po powrocie z długiej podróży poślubnej z Anią Szadkowską po więcej

Polskie Stowarzyszenie
Łucznictwa Tradycyjnego

ul Baśniowa 19 • 05-850 Ożarów Mazowiecki

NIP: 521-361-24-22

Pekao S.A. nr konta: 35124034191111001041776705

Dane Stowarzyszenia

e-mail: pslt@wp.pl

Cele łucznicze z całego świata

TURCJA

Tradycyjny cel łuczniczy Turcji znany pod nazwą „puta”, z nietypowym rozdziałem dwóch stref trafień, o charakterystycznym kształcie gruszki, przeznaczony do trenowania strzelania na średnich (165 metrów) i długich (265 metrów) dystansach.

SINGAPUR

Tradycyjny cel łuczniczy Singapuru (w oryg. Singapura tradisional sasaran) wiąże się z XIII-wieczną legendą o królu Sang Nili Utamie, który ujrzał lwa na jej brzegach i nazwał wyspę Singapura (w sanskrycie „Miasto Lwa”).

POLSKA

Cel łuczniczy z często spotykanym trójpolowym układem, charakteryzujący się specjalnie powiększoną strefą centralną aby faworyzować łuczników szybkostrzelnych i składających się do strzały (czyli strzelających instynktownie) poprzez zwiększenie szansy uzyskania maksymalnego wyniku nawet przy większym rozrzucie trafień.

BUTAN HISTORYCZNY

Tradycyjny cel łuczniczy Butanu przeznaczony do strzelania na dużych odległościach (145 metrów) jest wykonany z drewnianej deski pomalowanej na biało z centralnie umiejscowionym polem centralnym (lub polami). Trafienie centralnego pola („karey”) liczone jest jako 3 pkt, w pozostałą część celu (zwane „gorthibu-karey”) jako 2 pkt, zaś strzały wbite w odległości zawierające się w promieniu wyznaczonym przez wskaźnik (najczęściej strzałę) są liczone jako 1 pkt.

BUTAN WSPÓŁCZESNY

Zwycięzcą zostaje łucznik z najwyższym dorobkiem punktowym. Jeżeli dojdzie do sytuacji, w której wyniki końcowe będą takie same, to większa ilość punktów trafień w pole centralne decyduje o wygranej. Gdy są one takie same, wówczas robi się dogrywkę z jednego (1) strzelania.

FRANCJA

Cel łuczniczy z często spotykanym policentrycznym układem, wielkością swoją miał odpowiadać szerokości korpusu dorosłego człowieka. Pierwsze wzmianki o celu Beursault sięgają początku XVI wieku. Była to już wówczas forma wielce popularna forma ćwiczeń dla łuczników frankońskich. Niektóre źródła podają za początek tego typu celu i sposobie strzelania rok 1320, kiedy to król Ludwik IX nakazał w miejsce niehonorowych gier hazardowych zacząć praktykować rozgrywki łucznicze.

JAWA

Tradycyjny cel łuczniczy na Jawie (w oryg. „bandulan”) wykonany z bambusowa lub słomy owiniętych materiałem, charakteryzuje się nietypowym podłużnym kształtem niżej punktowanej (1 pkt.) białej strefy (zwanej „ciało”-„awak”) oraz umieszczeniem strefy wyżej punktowanej (3 pkt.) w kolorze czerwonym na szczycie (stąd nazywana „głową”-„sirah”), i jest przeznaczony do trenowania strzelania na różnych dystansach (tradycyjne dystanse to: 30, 40 i 50 metrów) w wersji współczesnej zmodyfikowany przez dodanie żółtej strefy pośredniej (zwanej „szyja”- „leher”).

TATARSKI HISTORYCZNY

Tradycyjny tatarski cel łuczniczy, wielkością swoją odpowiadający rozmiarowi głowy wojownika, to okrąg o średnicy 20 cm umieszczony na pomalowanym na czerwono paliku o średnicy 5 cm. Pierwotnie był to cel naturalny (np. kapusta, melon) lub materiałów naturalnych (worek ze skóry lub kula materiału), obecnie najczęściej wykonany z pianki, palik zaś wykonany z drewna lub tworzyw sztucznych. Tego typu forma praktyki łuczniczej zachowała się w przekazach ustnych i opowiadaniach Tatarów, a jej geneza może wywodzić się z początków imperium mongolskiego w XIII wieku.